– «آقا اجازه هست؟!»
: «نه!»
– «اما دوباره خون…»
: «شاید گلیست… آمده در استعاره خون»
– «آقا؟!»
: «خفه!»
– «صدای کسی…»
: «بیشتر نگو!»
شاید که سرخ کرده سر چوبپاره خون
– «طوفان زده به باغ گلِ…»
: «هیس…»
– «مردهاند؟»
: «هر روز خوانده است اذان بر مناره خون»
– «این قطرههای خون به هدر…»
: «نه نمیرود»
روزی برآورد سر از این گاهواره خون
– «بر دار چیست؟»
: «راز گل سرخ»
– «زنده است؟»
: «ماندهست در میان رگی نیمهکاره خون»
– «آزادی…»
: «این قمار دوسرباخت…»
– «سهم کیست؟»
: «در گوش هر که رفته، بر آن گوشواره خون»
– «در برف پای سرخ کسی…»
: «آاااه… میرود»
دارد عروس پابهحنا راه میرود
– «در حجله…»
: «سینهسرخ غریبیست»
– «میپرد؟»
: «بر دار با اذان سحرگاه میرود»
– «این ناله…»
: «مادریست»
– «چه در دستهای اوست؟»
: «تابوت کوه مثل پرِ کاه میرود»
– «قانون جنگل است؟»
: «نه، از آن کثیفتر»
شیری به پای حقهی روباه میرود
– «آه از قمارهای دوسرخون»
: «که پشتشان
یوسف دوباره در دهن چاه میرود»
[اللهاکبر…]
آه!
مؤذن!
نخوان!
نگو!
همراه شب قدمبهقدم «ماه» میرود
مریم محمدیان
