نامهای که ساتوشی کن پیش از مرگ نوشت
خداحافظ (به ژاپنی: سایونارا) ساتوشی کن ترجمه به فارسی: عاطفه اسدی (براساس ترجمهی انگلیسی ماکیکو ایتو از متن ژاپنی) چطور میتوانم هجدهم ماه می امسال را فراموش کنم؟ آن روز، پزشکی در بیمارستان صلیب سرخ موساشینو خبر را به من داد: «سرطان لوزالمعده در مرحلهی پیشرفته است. به چند استخوان هم سرایت کرده. در بهترین […]
شعری از فریبرز ایاغی
آینهی ذوبشده! سنگین بود سنگینتر از خوابِ مردهای که تازه فهمیده است نامش را از شانههای جهان تراشیدهاند ابر با پهلوی سردش موازیِ آن خواستِ تاریک روی بیابانم نشست و پیچید و پیچید اما بارانش در زهدان باد گیر کرده بود پیشتر انجیلها را بدرقه کرده بودم تا اتاق از وزن قدسی تهی شود […]
شعری از فاطمه اختصاری
دستم به هیچ نوعِ نوشتن نمیرود انگار شعر لختهی خونیست در گلو هر شب جنازههای جوان توی خوابهام فریاد میزنند: بگو فاطمه! بگو! این گریه را نشان بده به چشمهای کور نگذار زخم، بسته شود با فقط رفو نگذار پشت خاطره مدفونمان کنند در کوچههای خلوت، پیچیده در پتو در کیسههای […]
ترانهای از یلدا صدری
زندگی قصهی قشنگی نیست رؤیاهامم شبیه کابوسه بسکه نور از چشات دزدیدن شبِ من اینجا لنگ فانوسه راه میرم، ترانه میخونم کوچه فک میکنه که پاییزه هر درختی که میشناسه منو برگاشو زیر پام میریزه بغض من بعد تو یه آوارهست میره دنبال درد میگرده هر کسی شونه خواست، آمادهست بغض یک زن، […]
