آنان که سپیده‌دمان بادبان برکشیدند
و دیگر بازنخواهند گشت،
رد پاشان را بر موجی به جا نهادند
پوسته‌ی صدفی
زیبا چنان فسیلِ دهانی
به اعماق دریا فرو می‌شود
آنان که بر جاده‌ای خاکی گام نهادند
و حتی به پشت پنجره نرسیدند
اگرچه بام‌ها در دیدرس‌شان بود:
در ناقوسی از هوا پناه خواهند جست
اما آن‌ها کز آنان
تنها اتاقی سرد بی‌پناه می‌ماند و
جفتی کتاب، کاغذی سفید
و شیشه‌ی خالی دوات،
هنوز به تمامی نمرده‌اند
در بیشه‌ی کاغذدیواری‌ها پچ‌پچ می‌کنند،
سر صافشان روی سقف‌ها می‌زیَد
بهشتشان از هوا برآمده است
از آب، از لیمو، از خاک
و فرشته‌ای از باد
در دست‌هایش
تنشان را می‌ساید و آنان
بر سبزه‌زارهای این عالم
خواهند وزید
برگردان به فارسی: محسن عمادی
🔻🔻🔻🔻🔻🔻
زبیگنیف هربرت (۱۹۲۴–۱۹۹۸)، شاعر، نمایشنامه‌نویس و جستارنویس لهستانی، از مهم‌ترین چهره‌های شعر اروپای پس از جنگ بود. تجربه‌ی نازیسم و حکومت کمونیستی، تأثیری عمیق بر جهان شعری او گذاشت. تاریخ، استبداد، آزادی و مسئولیت اخلاقی انسان از درون‌مایه‌های اصلی آثار اوست.
