با رنج بسیار، با یک بندانگشت پیشرفت در سال
در دل صخره نقبی میزنم
هزاران هزار سال
دندانهایم را فرسودهام
و ناخنهایم را شکستهام
تا به سوی دیگر رسم
به نور، به هوای آزاد
و آزادی
و اکنون که دستهایم خونریز است
و دندانهایم در لثههایم میلرزند
در گودالی چاکچاک از تشنگی و غبار
از کار دست میکشم و در کار خویش مینگرم:
من نیمهیدوم زندگیام را
در شکستن سنگها
نفوذ در دیوارها
فرو شکستن درها
و کنار زدن موانعی گذراندهام
که در نیمهی اول زندگی
به دست خود میان خویشتن و نور نهادهام
اکتاویو پاز
برگردان: احمد میرعلایی
🔻🔻🔻🔻🔻🔻
📎اکتاویو پاز (۱۹۱۴–۱۹۹۸) شاعر، نویسنده و دیپلمات مکزیکی و از چهرههای برجسته ادبیات قرن بیستم بود که در آثارش به هویت، زمان، عشق و تنهایی میپرداخت.
او در سال ۱۹۹۰ به دلیل نوشتههایی سرشار از تخیل، اندیشه و نگاه انسانی، برندهی جایزهی نوبل ادبیات شد.
از مهمترین آثارش میتوان به «هزارتوی تنهایی»، «سنگ آفتاب» و «آزادی مشروط» اشاره کرد که جایگاهی ماندگار در ادبیات جهان دارند.
او در کنار فعالیت ادبی، سالها در مقام دیپلمات و استاد دانشگاه فعالیت کرد و تأثیر مهمی بر جریانهای فکری و ادبی زمان خود گذاشت.
