آویز، ترانه‌ای از رامتین بیدارس

موندگارم كنيد باورها
پشت درهای بسته‌ی شهرم
من كه به احتمال آويزم
واسه‌ی نسل بعدی‌ام زهرم

موندگارم كنيد اين‌بار از
خود من انتقام شروع بشه
آسمونو ببند روی سرم
خشكی از ريشه‌هام شروع بشه

جنگ ما يه جدال خونگيه
پشت زخمای كهنه تيغ نوئه
پشت انگشت جوهری منو
پشت انگشتای تميز توئه

با گذرنامه‌های بی‌گذرت
دردا رو توی حلق فلسفه كن
با طناب عوارض دردم
داد مرغ مهاجرو خفه كن

من تو خونه نماز می‌خونم
اما توو كافه يه آتئيستم
به تزای بابام می‌خندم
روی پای بابام واميستم

من همون شاخ واقعی توام
كه به دست جوكاش خنجر داد
مشتشو توی رخت‌خوابش برد
فمنيستی كه فحش خواهر داد

رامتین بیدارس

5 دیدگاه در “آویز، ترانه‌ای از رامتین بیدارس

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *