آخر هفته چی ببینیم؟ (۷۶)
در سینماسایههای این هفته، با معرفی دو فیلم محصول ۲۰۲۵ همراه شما هستیم:
• حادثهی پیانو، کوئنتین دوپیو/ عاطفه اسدی
• آینهها، شمارهی ۳، کریستین پتزولد/ محبوبه عموشاهی
حادثهی پیانو (۲۰۲۵)
جدیدترین فیلم کوئنتین دوپیو،
کارگردان و موزیسین فرانسوی دیوانهای که همینطور با سرعت دارد یکعالمه فیلم میسازد. همیشه ایدههای اولیهی او برای فیلمنامهها خیلی خلاق هستند؛ حالا گاهی در دل داستان این خلاقیت بهخوبی پرداخته میشود و گاهی هم در سطح تکایده باقی میماند و نتیجه میشود فیلمی ناموفق. من نسبت به شخصیت پرکار این کارگردان یک حس متناقض دارم؛ از طرفی برایم جذاب است که اینقدر تندتند فیلم میسازد و هرچه را توی سرش است، به تصویر میکشد و از طرف دیگر، دوست دارم گاهی ایدههایش را بگذارد پختهتر شوند و اینقدر در ساختنشان شتابزده عمل نکند.
و اما حادثهی پیانو.
ماجرای یک اینفلوئنسر که بهخاطر ویدیوهای خاصی که درست میکند، خیلی معروف شده و ناگهان در جریان یک اخاذی قرار میگیرد.
ایدهی فیلم بامزه است و بازی ادل اگزارکوپولوس (با این اسم سخت!) هم خیلی خوب است. تا نیمهی فیلم هم به نظرم همهچیز درست و سر جای خودش است اما با رفتن به سمت پایانبندی، از آن ابزورد بودن جذاب فیلم کم میشود و همهچیز شکلی قابل حدس و کلیشهای به خودش میگیرد و ایکاش که اینطور نبود. همچنین فیلم مثل بیشتر آثار دوپیه، خیلی خلوت است و واقعاً به نظر من روایتهای فرعی میتوانند نجاتبخش داستانهای او باشند.
دیدن فیلم را و کلاً دنبال کردن سینمای این کارگردان را پیشنهاد میکنم، بهخصوص آثار پیشرویی مثل لاستیک یا واقعیت.
•عاطفه اسدی•
فیلم Mirrors No. 3 به کارگردانی «کریستین پتزولد» و محصول سال ۲٠۲۵ است.
فیلم دربارهی دانشجوی پیانویی است که با دوستپسرش به سفر میروند و به دنبال اتفاقی که در جاده میافتد، روایت شکل میگیرد.
فیلمنامه نوشتهی کریستین پتزولد است و در فضایی رئال و درام اتفاق میافتد. فیلم داستان پیچیدهای ندارد و خطی پیش میرود. بیشتر از اینکه قصهای پررنگ وجود داشته باشد، فیلم بر روی شخصیتها و موقعیت غمانگیزی که در آن قرار گرفتهاند متمرکز میشود.
زنی به اسم بتی که از غمی درونی رنج میبرد و شخصیت درونگرایی دارد از شخصیتهای دیگر فیلم است و شاید بتوان گفت که در جاهایی نیز در محوریت قرار میگیرد. هرچه از فیلم میگذرد، چیزهای بیشتری از شخصیتها و گذشتهشان میفهمیم. اگرچه که از نظر احساسی با فیلم همراه شدم و غصه خوردم اما روایت و شخصیتها میتوانستند بیشتر پرداخته شوند.
موسیقی یکی از اجزای روایتکنندهی فیلم است و بهخوبی با فضاهای درونی آن هماهنگی دارد. فیلم را برای تماشا پیشنهاد میکنم. از این کارگردان قبلا فیلم «باربارا» را دیده بودم و دوستش داشتم.
•محبوبه عموشاهی•
