کام همگان باد روا، کام شما نه! ایام همه خرّم و ایام شما نه!   زان‌گونه عبوسید که گویی مِی نوروز در جام همه ریزد و در جام شما نه!   و آن‌گونه شب‌اندوده، که با صبح بهاری شام همگان می‌گذرد، شام شما نه!   و انگار که خورشید بهارانه‌ی ایران بر بام همه تابد […]

در کوره‌های آدم‌پزی صیقل داد بازوهایش را جریان یافت در رگ به رگ‌‌های خودش و به دریا پیوست در ایستگاهی که از قطار پیاده نمی‌شود هرگز!   عده‌ای به کندن پوست اعدامی‌ها مفتخر شدند و تشویقی‌های ابدی به خوردن گوشت زندانی‌های هنوز دفن نشده!   به تفرج و تفریح پا به پا بردند من و […]

با آخرین برف زمستان درد می‌بارید از قرص‌های قرمزم سردرد می‌بارید من در خیابان‌های شب پرواز می‌کردم از آسمان انجیرهای زرد می‌بارید   من سیبِ سرخی توی باغ کدخدا بودم تو آن‌ورِ توری کنار بچه‌ها بودی با دست‌های کوچکت من را نشان دادی پاک و رها از هر خدا و کدخدا بودی   لب‌های سرخت، […]